Przejdź do głównej zawartości

Topiel - Jakub Ćwiek

Jakub Ćwiek to pisarz i stand-uper. W swojej twórczości nie trzyma się jednego gatunku, a nawet schematu. Eksperymentuje i jest to piękne, bo nie spoczywa na laurach, cały czas szuka. Za każdym razem, gdy mam jego książkę w rękach, odnoszę wrażenie, że została napisana z pasją i zaangażowaniem. Wszystko jest przemyślane i dopracowane. Takie samo odczucie miałam w przypadku Topieli.

Tym razem nie ma fantastyki, jest thriller obyczajowy, który niczym wehikuł czasu przenosi czytelnika wprost do lat dziewięćdziesiątych i robi to niezwykle skutecznie. Czytając Topiel, uśmiechałam się pod nosem na wspomnienie Strażnika Teksasu lecącego w telewizji, czy naprasowanek na koszulkach, które pękały po kilku praniach.

Myślę, że każdy od rocznika 90 wstecz, doskonale kojarzy lato 1997. Ja miałam wtedy tylko siedem lat, a i tak dobrze pamiętam telewizyjne obrazy powodzian, zbiórki odzieży, jedzenia, środków czystości oraz Moją i twoją nadzieję, która tamtego lata nie opuszczała stacji radiowych. Ale nie od razu robi się strasznie.

Na początku poznajemy czterech nastoletnich chłopców, którzy są już zbyt dojrzali, by nazywać ich dziećmi, ale jeszcze zbyt młodzi, by określić ich dorosłymi. Chyba każdy z nas pamięta, jak ciężki to okres i jakie wyzwania za sobą niesie. (A jeśli ktoś zapomniał, odsyłam do Topieli. Przypomnicie sobie. ;) ) Szukanie własnej tożsamości, bardziej lub mniej udane próby postępowania właściwie i pierwsze przyśpieszone bicie serca. Hormony buzują, a emocje, których jeszcze nie potrafi się porządnie poukładać, nie dają spokoju.

Będąc nastolatką często zastanawiałam się, o czym i jak myślą chłopcy. W końcu mówiło się, że jesteśmy z innych planet. Jakub Ćwiek w Topieli zdradził mi rąbek tajemnicy i rzucił nieco światła na moje dawne wątpliwości, za co dziękuję. To była bardzo pouczająca lekcja.

Obserwujemy bohaterów, patrzymy na świat ich oczami, zaczynamy ich lubić i rozumieć. Przyglądamy się ich zmaganiom z codziennością, reakcją na powódź. I wiemy, że stanie się coś złego. Mamy to już zaznaczone na samy początku. Wiemy, że jakiś chłopak zginie w rwącej rzece. Ale czy będzie to jeden z tak bliskiej nam czwórki, czy zupełnie ktoś inny? O tym musicie przekonać się sami.

Bardzo fajnym zabiegiem okazał się przerywnik między rozdziałami w postaci „Luźnej kartki”.  Sytuacje, które nie odnoszą się bezpośrednio do naszych bohaterów, ale dają nam kilka bezcennych, a czasami również nieco niejasnych informacji, które jeszcze bardziej podsycają ciekawość.

Całość oceniam bardzo dobrze. I choć nie robię tego często z uwagi na brak czasu, czuję, że jeszcze kiedyś wrócę do tej książki. Być może dla samej radości powrotu do świata lat dziewięćdziesiątych.

Polecam gorąco!

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

5 sposobów na okładkę książki.

Dziś mam dla Was kilka propozycji na ciekawe obłożenie książek. 😄 Zacznijmy jednak od tego, po co właściwie się w to bawić.  1. W pierwszej kolejności pomyślmy o książce, po którą sięgamy szczególnie często. Macie taką? Jej fabryczna okładka zapewne jest już nieco powyginana, obdarta i wypłowiała, prawda? Patrząc na nią masz wrażenie, że za niedługo się rozpadnie albo jest na tyle nieestetyczna, że chowasz ją w najmniej widocznym miejscu, żeby nie szpeciła cennego księgozbioru. 2. Drugim przypadkiem, kiedy okładka na książkę może się przydać, jest nasza prywatność. Przecież nie zawsze masz ochotę, żeby wszyscy widzieli, co czytasz. Ma to zastosowanie w przypadku naszej biblioteczki oraz gdy zabierasz książkę do pociągu, czy autobusu. Uniknij ciekawskich, czy zbulwersowanych spojrzeń i daj sobie nieco przestrzeni. 3. Masz dzieci w wieku szkolnym? Chcesz, by ich podręczniki były zabezpieczone, a jednocześnie niepowtarzalne? Świetnie. Zafunduj im piękne, indywidualne o

Kłamiesz mnie. - Czy tylko mi rączki opadają?

Dziś trochę o popularnych błędach językowych. Na wstępie zaznaczę, że nie chcę tym postem nikogo obrazić, ani dyskryminować z powodu niepoprawności językowej. Zdaję sobie sprawę, że niektóre potknięcia związane są z niewiedzą. Bywa, że ja też nad niektórymi słowami/zwrotami muszę się chwilę zastanowić i także mnie zdarzają się potknięcia słowne, dlatego jestem daleka od rzucania kamieniem.Niemniej jednak pewne kwestie wzbudzają we mnie silne emocje i nimi właśnie jest przesycony tekst. Z góry za to przepraszam. W każdym razie moim zamiarem jest raczej zwrócenie uwagi na pewne niepokojące rzeczy i zachęcenie do dbania o język. Bo skoro mamy swój, którego nasi przodkowie tak zajadle bronili podczas zaborów, czy nie powinniśmy o niego dbać? Moja postawa jest bardzo patriotyczna, ale czy nie taka powinna właśnie być?

Książki na wagę? Pewnie, bo czemu nie :)

Jakiś czas temu na facebooku moją uwagę przykuł post z dosyć nietypowym hasłem "Książki na wagę. 10 zł za 1 kg". Aż się zapaliłam z ciekawości. Okazało się, że internetowy outlet  skladnicaksiegarska.pl  sprzedaje książki na kilogramy. 10 zł za pozycje pochodzące z końcówek nakładów, zwrotów i ekspozycji oraz 2,99 zł za pozycje z bibliotek i antykwariatów. W zależności od grubości na kilogram przypadają od 3 do 5 książek. Ale cała magia w tym, że to co znajdzie się w paczce jest jedną wielką niewiadomą. No dobrze, nie do końca. Możemy wybrać spośród kilku kategorii jak beletrystyka, języki obce, dla dzieci, ekonomia, poradniki, turystyka, albumy, religia, czy nawet kolorowanki dla dorosłych. Mimo to wychodzi taka fajna kinder-niespodzianka dla książkoholika. Jak łatwo się domyślić, skorzystałam i chcę się z wami podzielić efektem. Zacznę od tego co i ile zamówiłam. W ramach testu w koszyku znalazły się 4 kg książek w następujących proporcjach: 2 kg beletrystyki 1 kg