Zostać Panią Parrish - Liv Constantine


     Powiedzieć, że Amber jest nad wyraz ambitną, młodą kobietą, to spore niedopowiedzenie. Bardziej odpowiednim określeniem tej postaci, jest powiedzenie „Dążyć po trupach do celu”. Może nie dosłownie, ale prawie.

Jej życiowym celem jest bogactwo i życie w dobrobycie. Nie musieć pracować, nosić najdroższe ubrania znanych projektantów, jadać w wykwintnych restauracjach, mieszkać w ogromnym domu ze służbą i mieć przystojnego, obrzydliwie bogatego męża, który spełnia wszystkie zachcianki swej wybranki. – Do tego dąży. Jest przekonana, że to właśnie jej się należy, że została stworzona do takiego życia. Niestety takie życie wiedzie Daphne Parrish, a nie Amber. Trzeba zatem coś z tym zrobić. Trzeba zająć miejsce bogatej Pani Parrish, która wydaje się zupełnie nie doceniać tego, co ma.

W pierwszej części książki szczegółowo poznajemy Amber. Widzimy wszystko jej oczami, poznajemy każdy szczegół jej planu. Szybko dowiadujemy się, jak bardzo jest wytrwała, a przy tym pozbawiona skrupułów i empatii. Taka mieszanka daje nam z jednej strony przerażającą i niebezpieczną kobietę, a z drugiej niezwykle ciekawą postać powieści. Z zainteresowaniem obserwowałam, jak korzystając ze sprytu, nader rozwiniętych zdolności aktorskich oraz manipulatorskich, skrupulatnie dąży do celu. Jej pierwszym krokiem jest wkupienie się w łaski Daphne Parrish, której udaje najlepszą przyjaciółkę. Następnie staje się częścią rodziny, aż w końcu zbliża się do przystojnego Jacksona Parrisha. Przy tym wszystkim Amber ma całkowite poczucie kontroli, ale co jeśli okaże się, że to tylko złudzenie? Że ostatecznie to ona jest przedmiotem manipulacji?

W drugiej części poznajemy słodką i pozornie naiwną Daphne. Obserwujemy, jak z biegiem czasu się zmienia. Poznajemy jej motywacje i problemy, których wbrew pozorom ma całkiem dużo. Przy tym wszystkim dosłownie wchodzimy do jej pięknego domu i sypialni. I choć wiele się wyjaśnia, do powieści wkrada się zalążek nudy. Jak dla mnie postać przesłodzona i zbyt wyidealizowana moralnie. Przynajmniej takie odniosłam wrażenie.

Duży plus dla powieści za poruszenie ważnego tematu, jakim jest przemoc domowa. W tym przypadku nie przybiera formę psychiczną, ale jest równie bolesna i szkodliwa jak fizyczna.

Niestety minus za to, że Amber realizowała swój plan zbyt bezproblemowo. Tzn. ja wiem, że w późniejszym stadium działań miała znaczą pomoc, ale chodzi mi raczej o początek. Jak dla mnie było zbyt dużo zbiegów okoliczności, które ją wspierały. Ale co ja się tam czepiam. Przyjmijmy, że dziewczyna miała „szczęście” i tyle. Widać taka karma.

Całokształt powieści mogę ocenić na 3+, w skali od 1 do 5. Co prawda powieść fajnie się czyta, ale tylko do pewnego momentu. Zakończenie historii bardzo mnie rozczarowało. Jest zbyt baśniowe, daje posmak nierealności. No bo powiedzmy szczerze, czy w prawdziwym życiu wszyscy, zarówno ci „źli” jak i „dobrzy”, dostają to na co zasługują? Nie wydaje mi się. Nie żebym miała jakiś obiekcje do szczęśliwych zakończeń, ale w tym konkretnym przypadku odniosłam silne wrażenie, że jest to zdecydowanie za bardzo naciągane.


Komentarze

Popular posts

5 sposobów na okładkę książki.

Dziś mam dla Was kilka propozycji na ciekawe obłożenie książek. 😄 Zacznijmy jednak od tego, po co właściwie się w to bawić.  1. W pierwszej kolejności pomyślmy o książce, po którą sięgamy szczególnie często. Macie taką? Jej fabryczna okładka zapewne jest już nieco powyginana, obdarta i wypłowiała, prawda? Patrząc na nią masz wrażenie, że za niedługo się rozpadnie albo jest na tyle nieestetyczna, że chowasz ją w najmniej widocznym miejscu, żeby nie szpeciła cennego księgozbioru. 2. Drugim przypadkiem, kiedy okładka na książkę może się przydać, jest nasza prywatność. Przecież nie zawsze masz ochotę, żeby wszyscy widzieli, co czytasz. Ma to zastosowanie w przypadku naszej biblioteczki oraz gdy zabierasz książkę do pociągu, czy autobusu. Uniknij ciekawskich, czy zbulwersowanych spojrzeń i daj sobie nieco przestrzeni. 3. Masz dzieci w wieku szkolnym? Chcesz, by ich podręczniki były zabezpieczone, a jednocześnie niepowtarzalne? Świetnie. Zafunduj im piękne, indywidualne o

W słońcu Dubaju. Agent Kelly. Tom 1 - Magoska-Suchar Monika

Najnowsza powieść Moniki Magoskiej-Suchar wpadła mi w oko jeszcze przed premierą. Opis zachęcał, obiecywał przygodę, oderwanie od rzeczywistości. Gdy tylko przyszła pora, książka „W słońcu Dubaju” przyjechała do mnie z popularnej księgarni internetowej , by przenieść mnie do świata pełnego przepychu, bogactwa i intryg. „W słońcu Dubaju” jest pierwszym tomem serii o agencie specjalnym Peterze Kelly. Peter aktualnie pracuje pod przykrywką jako ambasador Stanów Zjednoczonych w Emiratach Arabskich. Jego najważniejszym celem jest przejęcie tajnej broni o nazwie Promień. Gdy wpada na jego ślad, na swojej drodze spotyka piękną księżniczkę Safiję oraz jedną z najniebezpieczniejszych organizacji terrorystycznych. Ta misja przypominałaby zapewne setki poprzednich, gdyby nasz agent nie stracił głowy dla arabskiej piękności. Safija ma jeden cel, uciec przed całą gromadą licytujących się o jej rękę mężczyzn i zacząć nowe życie, w którym w końcu mogłaby decydować o sobie. Niespodziewanie nasi boha

Tylko martwi nie kłamią Katarzyna Bonda

Są książki, które wsysają czytelnika od pierwszej strony. Są takie, które robią to znacznie później i takie, które w ogóle takiego talentu nie posiadają. Oczywiście nie zależy to jedynie od powieści, ale również czytelnika i jego upodobań.  Tylko martwi nie kłamią Katarzyny Bondy wciągnęła mnie dopiero około 50 strony. Początek wymagał ode mnie samozaparcia. Strasznie go męczyłam, przechodząc po kilka, kilkanaście stron. Nawet mój mąż zauważył, że coś jest nie tak, gdy powieść zajmowała swoje honorowe miejsce "obecnie czytanej książki" już trzy dni, a zakładka między kartkami przesuwała się w ślimaczym tempie. Dla wyjaśnienia: książki, które wciągają mnie od razu, kończę w góra dwa dni. Summa summarum początek był niezwykle trudny. Nie wiem, czy chodzi o język, którym powieść została napisana, czy jakość wprowadzenia, a może moje osobiste samopoczucie spowodowane zmianą pogody. Naprawdę nie wiem. W każdym razie nie jestem przyzwyczajona do porzucania powieści na s